Naszyjnik "Dialog" - zieleń, miedź i przypadek

Czasem inspiracja przychodzi z najbardziej zwyczajnych rzeczy. Dla mnie była to sukienka mojej mamy i kilka kolorów, które po prostu musiały się spotkać.

Naszyjnik "Dialog", autorstwa Glassarro

Historia powstania naszyjnika

Moja mama kupiła sukienkę i poprosiła, żebym zrobiła do niej coś pasującego. Sukienka była zielona, z charakterystycznym wzorem, który od razu przyciągnął moją uwagę. Projekt rozkwitł w mojej głowie niemal natychmiast, konkretny, bez żadnych podpunktów. Bodźcem do pomysłu, który prawie rozsadził mi głowę, był ten chłodny odcień zieleni. Na pewno mieliście w swoim życiu moment, że pod wpływem czegoś czasem bardzo nieistotnego, pojawia się pomysł-złoto, który mierzi i nie daje zasnąć. I to była właśnie idea tego gatunku.

Zestawienie naszyjnika i sukienki

Nie było innej drogi jak połączenie tego zielonego z rudością miedzi. Jednak nie tylko kolor zasługiwał na uwagę, należało nawiązać także do wzoru. Rozpoczęłam więc szkicowanie, najpierw 1:1, aby wczuć się w metodę, a kiedy mniej więcej pewne elementy weszły mi już w głowę, zaczęłam tworzyć samodzielne wzory, nawiązujące do logiki tych z sukienki. Do wykonania wzoru w szkle potrzebowałam przygotować sobie nitkowate pręty w odpowiednich kolorach. Bazą był kolor czarny.

Detal kaboszonów

Blacha miedziana, z której wykonałam naszyjnik, miała początkowo pozostać płaska, ale w trakcie pracy uznałam, że przyda się trochę dynamiki. Postanowiłam nadać jej fakturę i lekko wyoblić, żeby dodatkowo zadziałała gra świateł. Tak powstał naszyjnik, który właściwie sam się ułożył.

Przygotowanie do pracy

Gotowe elementy do dalszej obróbki

 

Łączenie poszczególnych elementów naszyjnika

 

Punktem krytycznym do rozważenia był sposób zamocowania kaboszonów. Początkowo myślałam o standardowej oprawie, jak to robią jubilerzy – oprawa przylutowana do podstawy. Do dyspozycji miałam lut srebrny, który po podgrzaniu rozlałby się, a późniejsze czyszczenie i „dokopanie się” do miedzi wiązałoby się z dużym nakładem pracy. Wybrałam więc prostszą metodę, tworząc tzw.

Detal zapięcia naszyjnika

 

Kolejnym etapem wymagającym przemyślenia było zapięcie. Te gotowe w żaden sposób mi nie pasowały, mimo że byłam w posiadaniu miedzianego karabińczyka. Styl tego naszyjnika kojarzył mi się nieco z biżuterią vintage, zatem i zapięcie również musiało takie być. Wykonałam je używając grubego, miedzianego drutu, wygiętego w literę S i lekko młotkowanego, aby usztywnić konstrukcję. Ostre krawędzie zostały zeszlifowane.

Jak powstał film z naszyjnikiem, czyli ciekawostki zza kulis

No i co, taka praca wymaga odpowiedniej oprawy, więc rzuciłam się na film w stylu topowych marek :). Nie mogę powiedzieć, że nie wyszło zacnie, bo wyszło super zacnie i naprawdę nie wstydzę się tego debiutu, pod którym podpisuję się rękami i nogami. Choć film wygląda bardzo profesjonalnie, powstał… na krześle w kuchni. Za oświetlenie służyły moje lampki-czajniczki, wiszące nad stołem. Godzina tworzenia filmu też nastrojowa-23.00. Za tło robiła moja czarna bluzka, wywrócona na lewą stronę i nałożona na oparcie, na siedzeniu leżała z kolei moja czarna koszulka, również prezentująca swoją lewą stronę. Kluczowy w założeniach reżyserskich był jednak ruch obrotowy, odsłaniający stopniowo kolejne etapy dzieła. Ten efekt mógł zostać osiągnięty tylko i wyłącznie przez drewnianą paterę do ciasta, ustawiona na grubym podręczniku do projektowania Neuferta, żeby nie bujało. Jedynym prawdziwie profesjonalnym elementem w tej całej układance był ekspozytor. Efekt końcowy pokazał, że czasem pomysł i improwizacja znaczą więcej niż sprzęt i studio. Efekt można obejrzeć na moich profilach Fb, Ig lub kanale YouTube.

 

Jest to jeden z tych projektów, które zaczynają się od prostego pomysłu, a kończą na nowym zestawieniu kolorów i materiałów, które same „mówią”, jak mają wyglądać. To moment, w którym widać, że przypadek i obserwacja mogą nas doprowadzić do ciekawych i nieprzewidzianych efektów. A przy okazji kto wie, może odkryjemy w sobie nowe talenty :)